Archiwa blogu

wykład 10. locative media cz. 1

Kontynuujemy wątek rozpoczęty tydzień temu. Skoncentruję się na pojęciu locative media, zaproponowanym przez Karlisa Kalninsa z Locative Media Lab, grupy artystów i aktywistów zainteresowanych w swojej praktyce rozmaitymi formami mediów mobilnych oraz technologią GPS. Idea pojawiła się jednak znacznie wcześniej, w pierwszej wersji Headmap Manifesto Bena Russela 1999 r. Obecnie pojęcie locative media jest używane nie tylko przez artystów i stało się pojęciem o znacznie szerszym zakresie pojęciowym. Początek tysiąclecia przyniósł bowiem falę zainteresowania związanymi z przestrzenią technologiami komunikacyjnymi, zwłaszcza w ich miejskim wydaniu, co nałożyło się także na dyskusje wokół interfejsów sygnowane mnożącymi się terminami: ubiquitous lub pervasive computing czy też urban computing Granice między sztuką, technologią, przemysłem telekomunikacyjnym i biznesem ulegają destabilizacji (podobnie zresztą jak w latach 60tych, które także przyniosły falę zainteresowania artystów technologiami oraz inżynierow działalnością artystyczną), co niektorym każe oskarżać twórców locative media o swoistą „wyprzedaż” idei obywatelskiego oporu. Wydaje się jednak, że sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana (dotyczy także technologii nadzoru rozumianego jako „namierzanie” (tracking), co pokazał przykład Transborder Immigrant Tool z poprzedniego wykładu) – czy można aktywnie angażować się w szersze debaty kulturowe i społeczne z pozycji zupełnie od dominującego dyskursu niezależnych? Czy taka pozycja jest możliwa? Tym razem odwołam się do projektów HRG (hybrid reality games) prowadzonych przez grupę aktywistów znanych jako Blast Theory, zwłaszcza do gier „Can You See Me Now?” oraz „Uncle Roy All Around You.”

wykład 9. media mobilne – ku praktykom alternatywnym w przestrzeni hybrydowej

Podczas jutrzejszego wykładu rozpocznę wątek, który będzie towarzyszył nam już do końca kursu: technologie mobilne. W jaki sposób telefonia komórkowa (zwłaszcza tzw. trzeciej generacji) oraz inne technologie łączności bezprzewodowej (np. WiFi) zmieniają nasze postrzeganie przestrzeni publicznej?  W jaki sposób umożliwiają nowe formy refleksji krytycznej na temat działalności społecznej, obywatelskiej, kontrkuturowej? Ich genealogia – podobnie jak w przypadku innych mediów elektronicznych, z telewizją włącznie – prowadzi w stronę technologii wojskowych i zastosowań militarnych, czy jednak determinuje to ich charakter? Przykładem, którym posłużę się dla ilustracji niektórych tez będą działania określane mianem flash mobów, jeden z przejawów fenomenu nazwanego przez Howarda Rheingolda „mądrym tłumem” (smart mob). Jednym z bogatych źródeł informacji na temat takich działań (w tym w krajach naszego regionu, np. w Czechach) jest http://flashmobvideos.wordpress.com/. W Polsce podobne akcje odbywały się m.in. w Warszawie, Lęborku i Poznaniu (a przynajmniej ślady tych działań można ondnaleźć w sieci).