Niezły patent

Wszystko zaczęło się od razu podejrzanie – pewnego dnia trafił do mojej skrzynki mailowej post z zapytaniem o to, czy byłabym zainteresowana publikacją w międzynarodowym periodyku (autor korespondencji twierdził, że zauważył mój referat na konferencji międzynarodowej – faktycznie podał tytuł wystąpienia z konferencji, gdzie figurowałam jako współautorka). Korespondencja sporządzona była z wszelkimi rygorami, numerem ISSN rzeczonego czasopisma, więc oczywiście przykuła moją uwagę. Odpisałam z pytaniem o dealine i otrzymałam odpowiedź dosyć ogólną, bez szczegółów co do terminu, ale z kolejną propozycją – czy nie zostałabym recenzentką. To już wzbudziło już pewne moje wątpliwości, choć właściwie po dokładniejszej lekturze pierwszego maila zdałam sobie sprawę, że osoby kontaktujące się w imieniu wydawnictwa raczej nie podpisują się „Emma”. Swoją drogą, nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że koresponduję nie z osobą, a z botem. Strona wydawnictwa wyglądała, well, dziwnie. Sprawdziłam zatem David Publishing Company i oto co się okazało: to znany w światku naukowym scam, czyli coś w rodzaju metody „na wnuczka”, tyle że w tym przypadku „na publikację w języku angielskim”. Dyskutowano o tym tu i ówdzie. Interesujące jest, że ofiarą takich pełnych inwencji form padają naukowcy z Nigerii, gdzie – jak pisze autor zlinkowanego artykułu – gwałtownie zmieniono reguły akademickiej gry, wymuszając „umiędzynarodowienie” i dając prymat publikacjom przede wszystkim w języku angielskim. Brzmi znajomo? Dlatego przerażają mnie głosy takie, jak Kazimierza Ostowskiego i Macieja Zylicza, przytoczone przez Emanuela Kulczyckiego z debaty w PAU. Nikt rozsądny oczywiście nie będzie dzisiaj negował konieczności publikacji w języku angielskim, ale obawiam się, że fetyszyzacja „umiędzynarodowienia” polskiej nauki oraz brak subtelniejszego zniuansowania w odniesieniu do humanistyki stawia nas w jednym rzędzie z Nigerią (i nie chodzi o to, że Nigeria nie ma zasłużonych kadr badawczych, nie funkcjonuje też tutaj jako przysłowiowy „zacofany”). Taka lekcja teorii postkolonialnej i aliansu nauki z biznesem. Rzeczywiście niezły patent.

Reklamy

About nytuan

Moje oficjalne bio akademickie: Dr Anna Nacher – asystent w Katedrze Mediów Audiowizualnych Instytutu Sztuk Audiowizualnych. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się na teorii mediów w perspektywie kulturoznawczej, studiach genderowych, antropologii audiowizualności, nowych zjawiskach w kulturze współczesnej, przemianach związanych z procesami globalizacyjnymi. Aktualne tematy badań własnych: analiza przemian dyskursu przestrzeni w mediach nowej generacji (przestrzeń hybrydowa, locative media), praktyki dyskursywne Internetu drugiej generacji (folksonomia i architektura informacji). Prowadzi także zajęcia na Podyplomowych Studiach z Zakresu Gender. Pasjonuje się muzyką współczesną i elektroniczną (zwłaszcza elektroakustyczną, improwizowaną i awangardową wokalistyką), w wolnych chwilach prowadzi własny projekt muzyczny. Wolny czas najchętniej spędza podróżując na rowerze bądź uprawiając trekking w górach Europy i Azji. Miłośniczka przestrzeni wielkomiejskich i dzikiej przyrody. W 2006 roku obroniła (z wyróżnieniem) na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej doktorat dotyczący kategorii gender w telewizji. Autorka książki Telepłeć. Gender w telewizji doby globalizacji, Kraków 2008: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego. Inne ważniejsze publikacje: Reality TV niebezpieczne związki z rzeczywistością [w:] Rzeczywistość a dokument, red. M. Miśkowiec, M. Kozień-Świca, Kraków 2008: Muzeum Historii Fotografii; Cyborg jako kłącze – polityka produktywnych sprzeczności [w:] red. Radkiewicz M., Gender – konteksty, Kraków 2004: Rabid, “Przygody nowoczesności poza euroamerykańskim centrum” [w:] „Przegląd Kulturoznawczy” nr 3 / 2007, “Pasaże ekstazy” [w:] „Przegląd Kulturoznawczy”, nr 2 / 2007; „Kulturoznawstwo – studia nad płcią. O potrzebie aliansu” [w:] „Kultura Współczesna”, nr 2 (52) / 2007, „Zagubiony w gatunkowym labiryncie – kilka uwag o modelu analizy gatunkowej w telewizji” [w:] „Kultura Popularna”, nr 1 (15)/2006. Aktywna także jako tłumaczka tekstów anglojęzycznych z zakresu teorii mediów, teorii gender i kulturoznawstwa. Od roku 2007 uczestniczy w dwuletnim ministerialnym projekcie badawczym „Miasto w sztuce – sztuka miasta: analiza kulturowa przestrzeni miejskich przełomu XX/XXI w.” Studentów uczestniczących w prowadzonych przeze mnie kursach zapraszam z korzystania z materiałów zamieszczonych na https://nytuan.wordpress.com oraz do współtworzenia bloga.

Posted on 16/02/2012, in publikacje and tagged , , . Bookmark the permalink. 4 komentarze.

  1. Ciekawa notka. Jedna uwaga – autor bloga „Warsztat badacza komunikacji” ma na imię Emanuel, a nie Emil.

    Lubię to

  1. Pingback: Uważajcie na fałszywe czasopisma. Oszuści nie śpią | Warsztat badacza – Emanuel Kulczycki

  2. Pingback: ACTA a mediewistyka « Filologia cyfrowa :: Mediewistyka 2.0

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s