wykład 10. locative media cz. 1

Kontynuujemy wątek rozpoczęty tydzień temu. Skoncentruję się na pojęciu locative media, zaproponowanym przez Karlisa Kalninsa z Locative Media Lab, grupy artystów i aktywistów zainteresowanych w swojej praktyce rozmaitymi formami mediów mobilnych oraz technologią GPS. Idea pojawiła się jednak znacznie wcześniej, w pierwszej wersji Headmap Manifesto Bena Russela 1999 r. Obecnie pojęcie locative media jest używane nie tylko przez artystów i stało się pojęciem o znacznie szerszym zakresie pojęciowym. Początek tysiąclecia przyniósł bowiem falę zainteresowania związanymi z przestrzenią technologiami komunikacyjnymi, zwłaszcza w ich miejskim wydaniu, co nałożyło się także na dyskusje wokół interfejsów sygnowane mnożącymi się terminami: ubiquitous lub pervasive computing czy też urban computing Granice między sztuką, technologią, przemysłem telekomunikacyjnym i biznesem ulegają destabilizacji (podobnie zresztą jak w latach 60tych, które także przyniosły falę zainteresowania artystów technologiami oraz inżynierow działalnością artystyczną), co niektorym każe oskarżać twórców locative media o swoistą “wyprzedaż” idei obywatelskiego oporu. Wydaje się jednak, że sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana (dotyczy także technologii nadzoru rozumianego jako “namierzanie” (tracking), co pokazał przykład Transborder Immigrant Tool z poprzedniego wykładu) – czy można aktywnie angażować się w szersze debaty kulturowe i społeczne z pozycji zupełnie od dominującego dyskursu niezależnych? Czy taka pozycja jest możliwa? Tym razem odwołam się do projektów HRG (hybrid reality games) prowadzonych przez grupę aktywistów znanych jako Blast Theory, zwłaszcza do gier “Can You See Me Now?” oraz “Uncle Roy All Around You.”

wykład 8. media nowej generacji a praktyki twórcze

Ostatnie wykłady dotyczyły w dużej mierze tematów pokrewnych; nie inaczej będzie i tym razem. Tyle tylko, że punkt ciężkości przesuwa się w kierunku praktyk kreatywnych umożliwianych przez kulturę samplingu, remiksu, mash-upów i plądrofonii. To ostatnie pojęcie jest bardzo udanym przyswojeniem angojęzycznego plunderphonics, terminu zaproponowanego jeszcze w połowie lat 80. przez Johna Oswalda. W centrum moich jutrzejszych rozważań znajdzie się żywo dyskutowana kategoria praw autorskich, a raczej pewnego przemieszczenia w jej obrębie, jakie dokonało się wraz z dominacją korporacjonistycznych polityk późnego kapitalizmu. Inspiracją jest oczywiście znana książka Lawrence’a Lessiga (możliwa do sciągnięcia, patrz linki obok), pojawi się więc problematyka związana z copyleft, kulturą niezależną oraz Creative Commons, ale pretekstu do rozważań dostarczą nam działania kolektywu Negativeland, któremu zawdzięczamy pojęcie culture jamming i który zasłynął m.in. dzięki procesowi wytoczonemu artystom przez Bono i kolegów, czyli U2. Artyści spod znaku Negativeland mają na koncie nie tylko plądrofonię audio, ale i wideo, co zostało zobrazowane w dokumencie Craiga Baldwina “Sonic Oulaws”. Oto fragment filmu dostępne na YouTube:

Przykład krytycznego kolażu video:

Rzecz jasna ważnym kontekstem są tutaj wcześniejsze praktyki artystyczne filmu eksperymentalnego, od cut-ups Burroughsa oraz tzw. found footage poczynając.

wykład 7. Wikinomia

Jutrzejszy wykład częściowo będzie kontynuacją niektórych wątków zapowiedzanych tydzień temu (powrócimy do pojęcia crowdsourcingu). Głównym przedmiotem zainteresowania będą natomiast przemiany w obszarze dyskursu reklamy, związane z ekonomią opartą na współpracy i kulturze uczestnictwa (wikinomics, wikinomia). Zwłaszcza zaś przyjrzę się temu, jak dyskurs reklamy radzi sobie z taktykami oporu znajdującymi wyraz w postaci praktyk medialnych nowej generacji (zajmiemy się więc w dużej mierze subvertisingiem, ale także marketingiem wirusowym wychodząc od działań culture jamming). Chcąc, nie chcąc, popadam w żargon będący niezamierzoną parodią dyskursu reklamowego Dociekliwych – w przypadku konieczności rozjaśnienia użytych przeze mnie terminów – odsyłam jak zwykle do Wikipedii. Miejsca, od ktorych warto zacząć: www.wikinomics.com/blog oraz www.adbusters.org.

Filmiki na dzisiaj (jutro):

Wersje oryginalne:

Spoof:

wykład 5.: blogosfera

Najbliższy wykład czwartkowy chcę poświęcić blogosferze, jako bodaj najlepiej widocznej praktyce związanej z Web 2.0. To temat olbrzymi, którego z pewnością nie da się wyczerpująco ująć w dwugodzinnym wykładzie, więc konieczne staje się zawężenie tematu. Zgodnie z przyjętą przeze mnie formułą zasadniczą uwagę poświęcę seriom negocjacji między dyskursami głównego nurtu a praktykami opozycyjnymi umożliwianymi / inspirowanymi przez media nowej generacji. Najważniejsza wydaje mi się w tym kontekście dyskusja wokół problematyzacji granic między tym, co indywidualne a tym, co publiczne / upublicznione (a w związku z tym wokół przemian pojmowania i nakreślania sfery publicznej). Wiąże się to także z nowymi formami aktywności obywatelskiej / politycznej. Dobrym punktem wyjścia może być lektura raportu na temat blogosfery AD 2008 autorstwa Technorati, a także przegląd popularnej blogosfery politycznej (choćby blogi polityków na Onecie). Interesuje mnie także wpływ blogosfery na innowacje w obszarze produkcji wiedzy (w tym uprawiania nauki w ramach akademickich), ale nie jestem pewna, czy ten wątek zdążymy rozwinąć podczas najbliższego spotkania.